Verhalen

Tijl besloot een bloementuin aan te leggen. Hij bemestte de grond en zaaide de zaden van vele prachtige bloemen. Toen ze opkwamen stond de tuin niet alleen vol prachtige bloemen maar was deze ook overwoekerd met paardenbloemen. Tijl vroeg advies aan alle tuinders in de omgeving en probeerde alle methoden om van de paardenbloemen af te komen. Niets hielp.
Tenslotte vroeg hij raad aan een oude wijze tuinman die al vele tuinders van advies had gediend. De tuinman opperde verschillende remedies om de paardenbloem te verdelgen maar Tijl had ze allemaal al een keer zonder succes geprobeerd.
En zo zaten ze uiteindelijk zwijgend naast elkaar, totdat de wijze tuinman Tijl aankeek en zei: ‘Nou dan stel ik voor, dat je leert om van paardenbloemen te houden.’

Het geheim van geluk

Duizenden jaren geleden heerste er in China een wrede en zelfzuchtige tiran. Hij was het die opdracht gaf de zesduizend mijl lange muur om het land te bouwen. Vele mensen kwamen daarbij om en werden in de muur begraven. In die tijd leefde er een heel oude Chinees, die in de hele wereld maar twee dingen zijn eigendom noemde: zijn enige zoon en een enkel paard. Op zekere dag liep het paard weg. Toen de oudsten van de stad ervan hoorden, kwamen zij bij hem om hem te troosten: 'Wat een ongeluk dat je paard is weggelopen!'
De oude man keek hen aan en zei: 'Hoe weten jullie of het een ongeluk is?'
Enkele dagen later keerde het paard terug, gevolgd door zes andere paarden.
Op die manier was de welstand van de oude man aanzienlijk gestegen. De oudsten van de stad kwamen opnieuw bij hem en zeiden: 'Wat een geluk dat je nu zeven paarden hebt!'
De oude man dacht een ogenblik na en sprak: 'Hoe weten jullie of het een geluk is?'
's Middags besloot de zoon van de oude man op één van de wilde paarden te rijden. Hij viel er van af en raakte verlamd. De oudsten van de stad zeiden: 'Wat een ongeluk dat je enige zoon van het paard is gevallen en nu niet meer goed kan lopen!' De oude man antwoordde hen net als voorheen: 'Hoe weten jullie of het een ongeluk is?' Nu geraakten de oudsten van de stad in grote verwarring en overlegden. Toen keerden zij tot de oude man terug en zeiden: 'Wij zijn het er over eens dat jij de verstandigste mens in China bent. Wij zouden. ons gelukkig prijzen als jij onze burgemeester zou willen worden.

Toen antwoordde de oude man: 'Hoe weten jullie of dat een geluk zou zijn? Ik wil dat ambt niet.'
Na deze woorden gesproken te hebben, trok hij zich terug in stilte. Hij was de gelukkigste mens van heel China - hij kende het geheim van het geluk.